ERIK HEISER | schrijver

Het is half twaalf ‘s nachts als in de keuken een eerste bord tegen een kastdeur stukslaat. Hij gooide het waarschijnlijk naar haar hoofd. Aan haar gekrijs te horen heeft hij gemist. Hij is dan ook stomdronken.

Rosie zit in kleermakerszit op haar bed. De kamer is donker op het flauwe licht van een lamp na. In dit halfduister bewegen haar kleine handen snel heen en weer. Insteken, omslaan, doorlaten, aflaten, insteken, omslaan, doorlaten, aflaten, insteken, omslaan, doorlaten, aflaten. In een eindeloze mantra prevelen haar lippen de woorden op het ritmische getik van de breinaalden terwijl in haar schoot een zwarte wollen sjaal langzaam vorm krijgt.

In de keuken gooit moeder terug. Het is de derde nacht op rij en hun munitie begint stilaan op te raken in het appartement dat het slagveld van hun relatie geworden is. Moeder is beter want het klinkt alsof ze hem vol raakt en hij op de grond tuimelt. Hij schreeuwt dat ze een vuile hoer is.

Rosie kijkt op van haar breiwerk. In haar geestesoog vliegt speeksel uit de wijd opengesperde mond van haar dronken vader die tracht recht te krabbelen. Dat is niet eenvoudig in een draaimolenwereld die wentelt en suist en pijn doet. De vuile hoer schopt op het moment dat zijn handen en knieën net een delicate balans lijken gevonden hebben. Ze schopt daar waar het pijn doet. Ze weet het exact en ze doet het met anatomische precisie. Het is geen eerlijk gevecht. Dat is het nooit tussen man en vrouw.

"Silas kijkt rond zich waar alles wazige beweging is, een vertroebelde vaart van de volkeren met hem onberoerd in het midden. Hij kijkt omhoog. Doorheen een scheur in de wolken ziet hij een donkere hemel en een fonkeling van sterren. Een inzicht flitst door zijn hoofd als het navigatielicht van een vliegtuig hoog in die eenzame nacht.

Het ligt niet aan hem. Het is de wereld die niet meer geschikt is voor hem. Hij loopt tussen hen allen door, zijn lichaam weeft zijn eigen draad doorheen het weefsel van de stad doch is er geen verbinding, geen herkenning van het patroon, geen zicht op de richting die het uitgaat en die hij zou moeten volgen.

Het is zoals met zijn vrouw in Australië en de onoverbrugbare afstand tussen hen, niet in tijd en plaats, wel in hun hoofden. Zijn vrouw die hem niet meer ziet, die een ijlings bewegende stip is die meridianen doorkruist en langs parallellen wegglipt steeds verder weg van hem die achter de kromming van de aarde onzichtbaar en tenslotte vergeten achterblijft."